1465 - ( 2 ) زراره روايت مىكند كه : « شخصى طلبكار خود را براى گرفتن طلبش به بدهكارش حواله مىدهد . آن‌گاه حواله گيرنده حقش را به بدهكار مىبخشد . امام باقر عليه السلام يا امام صادق عليه السلام در اين باره فرمود : وقتى او را بخشيد ، ديگر نمىتواند به او مراجعه كند و اگر او را نبخشد ، مىتواند به حواله‌دهنده مراجعه كند . » 1466 - ( 3 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه از امام صادق عليه السلام سؤال شد : « شخصى از ديگرى درهم طلبكار است . بدهكار او را به شخص سومى حواله مىدهد . امام عليه السلام فرمود : اگر طلبكار هنگام حواله گرفتن با محيل تسويه‌حساب كند ، پس از آن حق ندارد به وى مراجعه كند و اگر با او تسويه‌حساب نكند ، از هر يك كه بخواهد مىتواند حقش را درخواست كند ؛ در صورتى كه محال عليه ، آن را برعهده گرفته باشد . » 1467 - ( 4 ) در همان كتاب از امام باقر عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هرگاه شخصى از ديگرى طلبكار باشد و دو نفر طلب او را كفالت كنند ، طلبكار از هر كدام كه بخواهد ، درخواست مىكند . آن‌گاه اگر يكى از آنان به او حواله دهد - در صورتى كه دومى را ببخشد - ديگر نمىتواند به وى مراجعه كند . » 1468 - ( 5 ) عقبة بن جعفر گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : شخصى طلبكار خود را براى گرفتن حقش به صراف حواله مىدهد ولى وضعيت صراف دگرگون و ورشكسته است . آيا طلبكار مىتواند بار ديگر به بدهكار خود مراجعه كند در صورتى حواله گرفته و به آن راضى شده است ؟ امام عليه السلام فرمود : نه . » باب 13 استحباب به عهده گرفتن كار ديگران 1469 - ( 1 ) ابو جناده حصين بن مخارق سلولى از امام صادق عليه السلام از پدرش روايت مىكند كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « هركس عهده دار انجام كارى براى برادرش شود ، خداوند به نياز او توجه نمىكند تا آن كار را انجام دهد . »